Straatbeeld Alfred Oosterman | Zeer kort verhaal #zkv Marjolein Scherphuis

Terug in de tijd

Je loopt al uren. Waarom je van huis bent vertrokken en waarheen je onderweg bent, je hebt er geen notie meer van. Achter je huist het verleden, voor je ligt de toekomst – en al lopende bevind je je in een ultiem soort hier en nu; een tijdloosheid die zich kenmerkt door het ontbreken van een begin en een einde. Het geruis van de wind in de boombladeren is je gezelschap. Het geluid voert je terug naar je kindertijd. Je ziet jezelf hinkelen onder de grote kruin van de kastanjeboom op het schoolplein. Tijdens het springen kijk je omlaag naar de krijtstrepen op de grond, naar de slordig getekende vakken, naar de cijfers op de weerbarstige stoeptegels. Je ziet de door je moeder gebreide witte kniekousen afdalen naar de zondagse schoenen waarmee je niet buiten mag spelen.
Spelen. Urenlang spelen. Vergeten welke dag het is, vergeten hoe laat het is. Tot een subtiele verandering van het licht je wakker schudt. Tijd om te gaan.
Lopen. Onderweg zijn. Een bestaan tussen twee bestemmingen. Je langzaam herinneren wie je bent, en waarheen je onderweg bent. Je bewust worden van je volgende afspraak. Nadenken over wat er straks van je wordt verwacht. Je lichaam opschudden, je telefoon pakken, het adres intikken. De aangegeven route volgen. Je bent terug in de tijd.