Straatbeeld Alfred Oosterman | Zeer Kort Verhaal #ZKV Marjolein Scherphuis

School

Je tocht naar het schoolgebouw was een dagelijks terugkerende realiteit, nu is het een herinnering aan een ritme dat is vervaagd door de gestage terugkeer van de maatregelen. School. Je had er een hartstochtelijke hekel aan en nu mis je het. En het missen doet pijn. De link tussen het stomvervelende regime en de vanzelfsprekende welkome contacten met je vrienden is je inmiddels ten volle duidelijk geworden. Het vanzelfsprekende is weggevallen. Hangen bij de bushalte, hangen op het schoolplein, hangen bij de AH – het is allemaal vervangen door Het Grote Niets. Ja, je kunt videobellen maar dat haalt het niet bij het schouder aan schouder de school uitlopen en als één man een richting inslaan, op weg naar een nieuw avontuur of relletje. Je mist de energie van de jongens. Hun geschreeuw, hun gelach, hun geduw. Het slaan op schouders, het kijken naar meisjes, het luidkeels becommentariëren van elkaars kansen op een afspraakje. School. Wie had kunnen denken dat je er om zou huilen, zoals je gisteravond deed toen je klaarwakker in je bed lag. Er is geen woord voor wat je mist, er is geen term voor de verzameling gevoelens die onbeantwoord blijft. Dus verlang je naar het stomste dat er bestaat. School. Je verlangt naar school.