Foto Alfred Oosterman | Tekst Marjolein Scherphuis

Op hoogte

Op hoogte oogt alles anders. Je ziet grote dingen verkleinen. En kleinere zaken verdwijnen in een samenvallen met soortgenoten. Een verzameling gebouwen wordt een stad, een skyline, een stenen uitzicht. Staand op het dak van het grootste gebouw van de stad, word je geconfronteerd met een nog hoger bouwwerk. Zo gaan die dingen, dat heb je al veel vaker gemerkt. Als je denkt dat je er bent, blijk je vaak nog maar aan het begin te staan. Het is als met kennis vergaren. Hoe meer je weet, hoe groter je besef van wat je niet weet. Je staat oog in oog met de klok. De tijd, die wordt aangegeven door de verschuivende wijzers van de klok, is net zoiets. Je kunt weten hoe laat het is, maar daarmee weet je niet hoeveel tijd je nog rest. En de voorbije tijd is ingedikt tot een paar indringende momenten. Je snuift de koude lucht in en voelt hoe kleine regendruppels je gezicht beroeren. Je recht je rug. Aangeraakt worden door het leven vraagt om een oplettende houding. Zoals een nieuw uitzicht vraagt om nieuwe inzichten.