Straatbeeld Alfred Oosterman | Zeer Kort Verhaal #zkv Marjolein Scherphuis

Je bent thuis

Even is het alsof je naar een film kijkt. Op het bewegende doek ontvouwt zich een even krachtige als eenvoudige voorstelling, waarin een jong stel naar een gezamenlijke toekomst fietst. Het beeld raakt aan herinneringen die diep in je besloten liggen. In vage contouren zie je de lege ruimtes voor je die je samen met anderen hebt gevuld. Een eerste liefde, toen een tweede liefde. En een derde. Een zolder, een etage, een eensgezinswoning. Bankstel, schemerlamp, prullenbak, boeken, cd’s, pannen, een bed. Ze gingen waar jij ging, van het ene naar het andere adres. Trappen op, trappen af, straten door, busjes in, busjes uit.

Je glimlacht bij het beeld dat langsfietst. Je ziet geluk en weet dat er uiteindelijk tranen zullen volgen. Tranen om benauwenis, tranen om ontrouw, tranen om verlies. Het geeft niet. Net als het gezeul met spullen is het gehannes met emoties onvermijdelijk. Jij legde alle wegen af, ze liggen achter je als een geheime routekaart met stil geluk als bestemming. Je spullen waren de zwijgende getuigen van het pad dat je liep om te komen waar je nu bent.

Thuis. Je bent thuis.