Foto Alfred Oosterman | Tekst Marjolein Scherphuis

Gezien

Vanaf het moment dat je de hal betreedt, voel je je bekeken. Je bestaan wordt ongemakkelijk uitvergroot doordat de zalen die je doorkruist jou lijken uit te lichten in plaats van de tentoongestelde kunstwerken. Jou in enkelvoud. Jou in afgesneden vorm. Jou zonder hem. Je ongemak neemt pas in de museumwinkel echt onverdraaglijke vormen aan. Waar je tot dan toe het geluid van zijn voetstappen hebt gemist, ontbreekt nu zijn stem. Je zoekt naar zijn hand om de jouwe, op weg naar een mooie uitgave of een bijzonder exemplaar. Dat de stilte van een ontbrekende stem zo oorverdovend kan zijn. Geruisloos spoed je je naar de hal, waar je de uitgang weet. Er wordt naar je gekeken, maar je wordt niet meer gezien.