Een veulen

Je kunt hier jaren rondlopen zonder dat iemand je kent. Wanneer ze vragen wie je bent, willen ze weten bij welke firma je zit en wat je verdient. Hooguit vraagt daarna nog iemand welke studie je eigenlijk hebt gedaan, maar meestal is dat de inleidende beschieting voor een snelle date. Dit werk is zo intens. Je moet vaak en snel schakelen en er zijn dagen dat je vergeet dat je bestaat. Je handelt af wat zich voor je ophoopt, je anticipeert op wat gaat komen en waar nodig forceer je een weg naar de succesvolle afhandeling van een zaak, een kwestie, een issue. On top blijven, daar draait alles om.
Afgelopen weekend was je heel even buiten de stad, met de nieuwe collega die eerder die week had doorgevraagd naar je studie. Deze heette Dirk en hij had voor je uit gelopen met van die beslisbenen. Hier links, daar rechts, dan weer rechtdoor. Weilanden vouwden zich in steeds nieuwe glooiingen uit, onderbroken door een enkele eenzame boom. Dirk ratelde over het werk, zijn opwinding was die van de nieuwkomer. Je was allang gestopt met luisteren toen je bleef staan bij de aanblik van een veulen dat schutterig naast zijn moeder stond. Je bukte en klom onder het prikkeldraad door. Legde je hand op de hals van het paard. Het veulen wendde zich naar je toe en raakte met zijn zachte neus je uitgestrekte hand. Je had kunnen huilen op dat moment. Nu ben je hier en het bekende spel staat op het punt van beginnen. Je hand voelt nog de fluwelen aanraking van de oneindig zachte neus van het veulen, langs je pols kruipt de warme ademhaling van een ander leven.