IN BEELD

Alfred Oosterman Fotografie - onderweg

Onderweg

26 april 2017

Ooit heeft iemand gezegd dat onderweg zijn beter is dan aankomen. Zolang je onderweg bent, kun je met volle aandacht in het hier en nu genieten van onbekende uitzichten. Wie onderweg is, bevindt zich in het tussengebied van vertrek en aankomst. Je nam afscheid van het bekende en bent op weg naar het nieuwe, of andersom. Onderweg heb je de tijd om na te denken over je leven, je wordt niet gestoord door alledaagse beslommeringen. Soms spreek je met een onbekende en hoor je jezelf dingen vertellen die je nooit eerder deelde, in de wetenschap dat deze vertrouwde vreemde weer uit je leven zal verdwijnen. Onderweg zijn is een adempauze, een vluchtheuvel tussen het komen en gaan in je drukke bestaan.

Een boodschap

19 april 2017

Je ziet het wel eens liggen, in een winkelwagentje dat je gedachteloos uit een rij andere winkelwagentjes trekt, op weg naar de supermarkt. Een anoniem boodschappenbriefje. Even vraag je je af wie het briefje schreef, en in welk huishouden de gedane boodschappen terecht zijn gekomen. Deze mevrouw is op de terugweg van haar boodschappenrondje, haar tas is gevuld. Hoe ziet de keuken waar ze straks haar boodschappen op tafel legt eruit? Met wie zal ze de maaltijd die ze vanavond bereidt nuttigen? Is ze misschien alleen? Haar tas is maar klein. Ze merkt niet dat de foto wordt genomen. Een Italiaans straatbeeld van iemand met een boodschap in haar hand.

Marathon Rotterdam

14 april 2017

Je loopt 42 kilometer en 195 meter en je bent je gedurende de hele tocht bewust van het feit dat het halen van je doel geheel en al in je eigen handen ligt. Net als ondernemen is hardlopen een mentale kwestie. Je bereidt je voor, je weet dat je soms even diep moet gaan maar je weet ook dat dit is wat je wilt. Aan de finish wacht voldoening, euforie, en het krachtige besef dat wanneer je je op de juiste manier inspant en onderweg openstaat voor de mooie dingen – het samengevoel, de blauwe lucht boven de fenomenale Erasmusbrug, de hartverwarmende aanmoedigingen van toeschouwers – je het onderweg zijn uiteindelijk even waardevol vindt als het finishen. Een hardlopende ondernemer, een ondernemende hardloper, ze verschillen niet zo veel van elkaar. De foto van Alfred Oosterman, met rugnummer 8979, werd gemaakt door zoon Anne. Mooier wordt het niet!

Het moment pakken

27 maart 2017

Wanneer je fotografeert, is het alsof je de tijd stilzet. Een gebeurtenis wordt vertaald in kleur of zwartwit en de actie die je vastlegt, blijft voorgoed vervat in een stilstaand beeld. Als fotograaf probeer ik altijd het moment te pakken waarop iets nog alle kanten op kan gaan. In portretten resulteert dat in spontaniteit en ontspanning. In dit geval vraagt de kijker zich af of het meisje de overkant haalt. De blik van het kind is naar beneden gericht, ze is zich bewust van het water. Heeft ze voldoende vaart gemaakt om weer veilig op de oever te landen? Het antwoord is ja, gelukkig. Maar op dit afgebeelde moment is nog niets zeker.

Berlijn

22 maart 2017

In iedere wereldstad tref je dit beeld aan. Een muzikant speelt voor zijn dagelijks brood en passanten geven al dan niet een klein bedrag om hem te ondersteunen in zijn voortbestaan. Waar de een al op afstand naar een portemonnee begint te zoeken, duikt de ander in elkaar om iedere vorm van oogcontact te vermijden. Sommigen zien een oprechte, hardwerkende muzikant, anderen zien een bedelaar. Het is maar net met welke ogen je naar de werkelijkheid kijkt.

Suzanne neemt je mee…

16 maart 2017

Leonard Cohen schreef het lied Suzanne – het werd in het Nederlands vertolkt door Herman van Veen. ‘Suzanne neemt je mee, naar een bank aan het water, je onthoudt waar ze naar kijkt, als herinnering voor later …’ Alle ingrediënten voor melancholie verzamelen zich in dit Amsterdamse beeld. Twee jonge mensen, zij verdiept in de stadsplattegrond, hij buigt zich voorzichtig naar haar over en kijkt mee. De jongen oogt verlegen en tegelijkertijd is het alsof hij wil zeggen: ‘Neem me mee, laat me nooit meer gaan.’ Een kort moment van intimiteit, vastgelegd in zwartwit. Het water stroomt, onverschillig voor wat zich afspeelt op de kade. En na het maken van de foto loop ik verder, zonder ooit te zullen weten hoe hun verhaal begint danwel eindigt.

Hondeleven

16 maart 2017

De liefde van de hond voor zijn baas speelt zich vaak af buiten het zicht van datzelfde baasje. Hier wordt gewacht en gesmacht. De hond laat zich geenszins afleiden door mijn aanwezigheid als fotograaf. Zijn ogen focussen op het eind van de straat – het dier vertrouwt erop dat het baasje zal terugkeren uit de richting waarin hij of zij vertrok. Aan het adreskokertje op de halsband te zien, is de liefde wederzijds. Sommige Britten beschouwen hun hond slechts als erfbewaker, maar in dit geval waarborgt de eigenaar de terugkeer van de hond, mocht deze zoekraken. Een hondeleven met kwaliteit.

Een paar vierkante meter

16 oktober 2016

De man in de brasserie houdt een telefoon tegen zijn oor gedrukt. Met wie belt hij? Welke boodschap wordt hem meegedeeld? Hij draagt casual kleding, heel anders dan de man vlak voor hem in het beeld, die duidelijk vanuit zijn kantoorbaan op het terras is neergestreken voor een snelle lunch. De oudere heer zit te schrijven. Zijn pen hapert, hij wacht op een volgend woord. Voorin de foto waant een jonge vrouw zich onbespied. Afgewend van de anderen leest zij ingespannen haar boek en uitgerekend zij vormt voor de vluchtige kijker het onderwerp van de foto. Een paar vierkante meter vol met mensen, allemaal diep verzonken in hun eigen wereld. Slechts zichtbaar voor wie verder kijkt.

Eenzaamheid

25 maart 2016

Eenzaamheid kent vele verschijningsvormen. Een beeld als dit, waarin meer omgeving dan mens zichtbaar is, roept in eerste instantie een gevoel van melancholie op. Als hardloper weet ik dat juist dit solitaire lopen een rustgevende en zelfs helende werking kan hebben. De meeste mensen zijn eenzaam tussen anderen, omdat ze de verbinding niet kunnen maken die nodig is voor ‘a sense of belonging’ – een staat van zijn die wij allemaal soms even nodig hebben. Juist tijdens het in eenzaamheid hardlopen, herstel je de verbinding met jezelf en daarmee, als je eenmaal weer tussen de mensen bent, met anderen.