IN BEELD

Alfred Oosterman Fotografie

Met je blote voeten

21 juni 2017

Onderzoek wijst uit dat de menselijke geest uit het grote aanbod visuele informatie dat ons omgeeft, steeds slechts drie beelden ‘tegelijkertijd’ kan verwerken. Achterop de langsrijdende scooter staat Thuisbezorgd.nl (beeld 1). Dat roept de vraag op welke maaltijden de jongen vervoert en ook de vraag wie er met hongerige magen en gedekte tafels op hem wachten. Boven zijn hoofd lezen we het huisnummer 13 (beeld 2). Een ongeluksgetal. Wereldwijd slaan hotels in hun kamertelling de dertiende verdieping over, omdat geen mens daar wil slapen. Wie wil er nou op nummer 13 wonen? Het antwoord op die vraag is snel gegeven. De eigenaresse van Kunstatelier Noest belettert in een oase van rust met een penseel haar Tuc Tuc (beeld 3). Eén detail in dat beeld haalt de wetten van de waarnemingspsychologie compleet overhoop: haar blote voeten (beeld 4). Ze stralen kwetsbaarheid uit, en roepen gevoelens van koestering en bescherming op. Onbedoeld beeldt zij de bekendste dichtregel van Lucebert uit. ‘Alles van waarde is weerloos’. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie - Winschoten

Hoek van inval

14 juni 2017

Twee fietsen, één wandelaar. Alleen de voorste fiets is echt, in materiële zin. Het licht dat door de glazen bibliotheekwand wordt weerkaatst, creëert een beeld van de fiets in een niet-stoffelijke wereld. Van de wandelaar zien we alleen zijn spiegelbeeldige zelf. Hij kan elk moment de foto binnenlopen, maar voorlopig is hij nog – net als de hoofdpersoon in het boek Alice in Wonderland – opgenomen in een gespiegeld bestaan. Welke boeken zitten er in zijn spiegeltas? Welke gedachten gaan er om in zijn spiegelhoofd? En wat speelt zich allemaal af in het gespiegelde bestaan achter hem? Hoek van inval is hoek van uitval, ontdekte de geleerde Snellius. Om in beeld te komen maakt het uit waar je je bevindt als je bestaan wordt opgemerkt en vastgelegd. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Wat geeft het?

7 juni 2017

Onderweg zijn is niet hetzelfde als in beweging zijn. Deze wandelaars in Zutphen staan stil. De lichaamstaal van de man verraadt onzekerheid, terwijl de vrouw zich stevig tegenover hem heeft geposteerd. Wie goed kijkt, ziet tussen hen in een kind staan. Zijn de ouders het oneens over de route? Recht boven hen lijkt de pijl op het verkeersbord hen de weg te willen wijzen. Ze zien het niet. Wachten ze op iemand? Op iets? Of hielden zij halt om het muurgedicht van J.C. Bloem te lezen? En brak toen dat moment aan van het even niet meer weten?

‘Ik heb van ’t leven niets verwacht,
’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen.’ Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De achterkant van alles

31 mei 2017

We zijn op het dorpsplein van het plaatsje Domme in de Dordogne. Een dame heeft haar kunstwerken uitgestald voor toeristen. Vervolgens heeft ze plaatsgenomen naast haar geïmproviseerde kraam, die op deze zonovergoten ochtend geen overkapping behoeft. Er is voorlopig geen toerist te zien, de vrouw leest, of misschien kijkt ze naar haar handen. Wie aan de voorkant van haar kraam zou staan, zou haar schilderijen zien. De achterkant biedt zicht op een andere wereld. Op de onverzettelijke voet van een lantarenpaal die als wachter en waker lijkt te fungeren. En op dozen waarin de kunstwerken zijn vervoerd – met bovenop de eerste doos een zorgvuldig opgevouwen dekentje. De schilderijen staan in het gelid, zij het met de Franse slag. Zomaar een inkijkje in de achterkant van alles, kregen we dat maar vaker. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De tussentijd

19 mei 2017

Een moment van rust, een pauze in een hectisch bestaan. Want wordt over het koksberoep niet gezegd dat het hoog in de top drie van meest stressvolle banen staat? De rust wordt buiten het restaurant genoten, misschien is de temperatuur in de keuken daar debet aan. De jongeman die in amazonezit op de scooter heeft plaatsgenomen, houdt een brandende sigaret tussen zijn vingers geklemd. Beide mannen communiceren met mensen die niet in de foto zichtbaar zijn. Straks bergen ze hun telefoons weg en gaan weer naar binnen. Dan vangt het gekletter van pannen en het doorschreeuwen van bestellingen weer aan. Maar op het moment van het maken van de foto bevinden ze zich in de weldaad van de tussentijd. Nog heel even niet hoeven, nog heel even stilte. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Om de hoek

17 mei 2017

Een jongen met grote haast. Hij is op weg naar iets dat om de hoek ligt. De jongen draagt niets met zich mee – geen schooltas, geen koffertje, geen boodschappen. Een hardloper is hij niet, daarvoor heeft hij niet de juiste kleding aan. De lichaamstaal van de jongen verraadt spanning. Zijn hoofd lijkt voor hem uit te reizen, zijn benen gehoorzamen aan de voorwaartse drang die het hoofd hen oplegt. Voor even is hij vergeten dat hij een lichaam heeft. Zijn gedachten sturen hem. Voort, voort, over de Diepenring in Groningen, op weg naar wat om de hoek ligt. Hij beleeft dit moment alleen en weet niet dat zijn haast is vastgelegd in duizenden zwartwit pixels. Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Zwaar weer

10 mei 2017

Urk. Voormalig eiland in de Zuiderzee. Het in vervlogen tijden aanleggen van de dijk noch het droogmalen van de Noordoostpolder heeft het eilandgevoel van de Urkers aangetast. Een kleine gemeenschap, met een eigen dialect, een eigen volkslied en met de  grootste vissersvloot van Nederland. De donkere wolken die zich boven de fietsende man samenpakken, lijken op hem geen indruk te maken. Een Urker is zwaar weer gewend. De man heeft zo te zien de verlokking van het café weerstaan. Hij oogt als een man met een missie, verslaat het vals plat en met de hand van God in de rug zal hij zeker aankomen waar hij is bedoeld te zijn. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Durven spelen

3 mei 2017

De leeftijd waarop je huzarenstukjes uithaalt zonder dat de mensen om je heen het opmerken. Je betoont moed, doet dingen waarvan je vooraf niet helemaal zeker weet of ze goed zullen aflopen. Deze jongen heeft de situatie bekeken, een aanloopje genomen en vervolgens is hij gesprongen. Op het moment van het maken van de foto voelt hij het gladde metaal van het paaltje in de kom van zijn handen. Sommigen van ons nemen deze kwaliteit mee in het verdere verloop van hun leven – risico nemen, durven, ook al weet je niet helemaal zeker hoe het zal aflopen. Het nieuwe opzoeken, het onbekende verkennen en jezelf verbazen dat je iets kunt waarvan je eerder nog niet wist dat je het in je had. Durven spelen. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie - onderweg

Onderweg

26 april 2017

Ooit heeft iemand gezegd dat onderweg zijn beter is dan aankomen. Zolang je onderweg bent, kun je met volle aandacht in het hier en nu genieten van onbekende uitzichten. Wie onderweg is, bevindt zich in het tussengebied van vertrek en aankomst. Je nam afscheid van het bekende en bent op weg naar het nieuwe, of andersom. Onderweg heb je de tijd om na te denken over je leven, je wordt niet gestoord door alledaagse beslommeringen. Soms spreek je met een onbekende en hoor je jezelf dingen vertellen die je nooit eerder deelde, in de wetenschap dat deze vertrouwde vreemde weer uit je leven zal verdwijnen. Onderweg zijn is een adempauze, een vluchtheuvel tussen het komen en gaan in je drukke bestaan. Lees meer…

Een boodschap

19 april 2017

Je ziet het wel eens liggen, in een winkelwagentje dat je gedachteloos uit een rij andere winkelwagentjes trekt, op weg naar de supermarkt. Een anoniem boodschappenbriefje. Even vraag je je af wie het briefje schreef, en in welk huishouden de gedane boodschappen terecht zijn gekomen. Deze mevrouw is op de terugweg van haar boodschappenrondje, haar tas is gevuld. Hoe ziet de keuken waar ze straks haar boodschappen op tafel legt eruit? Met wie zal ze de maaltijd die ze vanavond bereidt nuttigen? Is ze misschien alleen? Haar tas is maar klein. Ze merkt niet dat de foto wordt genomen. Een Italiaans straatbeeld van iemand met een boodschap in haar hand. Lees meer…

Marathon Rotterdam

14 april 2017

Je loopt 42 kilometer en 195 meter en je bent je gedurende de hele tocht bewust van het feit dat het halen van je doel geheel en al in je eigen handen ligt. Net als ondernemen is hardlopen een mentale kwestie. Je bereidt je voor, je weet dat je soms even diep moet gaan maar je weet ook dat dit is wat je wilt. Aan de finish wacht voldoening, euforie, en het krachtige besef dat wanneer je je op de juiste manier inspant en onderweg openstaat voor de mooie dingen – het samengevoel, de blauwe lucht boven de fenomenale Erasmusbrug, de hartverwarmende aanmoedigingen van toeschouwers – je het onderweg zijn uiteindelijk even waardevol vindt als het finishen. Een hardlopende ondernemer, een ondernemende hardloper, ze verschillen niet zo veel van elkaar. De foto van Alfred Oosterman, met rugnummer 8979, werd gemaakt door zoon Anne. Mooier wordt het niet! Lees meer…

Het moment pakken

27 maart 2017

Wanneer je fotografeert, is het alsof je de tijd stilzet. Een gebeurtenis wordt vertaald in kleur of zwartwit en de actie die je vastlegt, blijft voorgoed vervat in een stilstaand beeld. Als fotograaf probeer ik altijd het moment te pakken waarop iets nog alle kanten op kan gaan. In portretten resulteert dat in spontaniteit en ontspanning. In dit geval vraagt de kijker zich af of het meisje de overkant haalt. De blik van het kind is naar beneden gericht, ze is zich bewust van het water. Heeft ze voldoende vaart gemaakt om weer veilig op de oever te landen? Het antwoord is ja, gelukkig. Maar op dit afgebeelde moment is nog niets zeker. Lees meer…