IN BEELD

Alfred Oosterman Fotografie

In het oog van de storm

18 oktober 2017

Een gelaagd beeld, waarin meerdere werkelijkheden de aandacht opeisen. De jonge vrouw in het midden van de foto wint met glans – zij springt uit het beeld. En dat terwijl zij geen enkele moeite doet om op te vallen of gezien te worden. Ze is geconcentreerd bezig met haar werk, en juist die naar binnen gekeerde aandacht maakt haar verschijning zo opvallend. Haar houding is soeverein, haar handelingen zijn beheerst. Om haar heen heerst een chaos, die haar opvalt noch aantast. De stille eenvoud die ze uitstraalt heeft een krachtige werking. In het hectische bestaan van alledag, waarin de meeste mensen luidkeels hun aandacht op anderen richten, lijkt zij de weg te wijzen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. En ook: in het oog van de storm is het goed toeven.   Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Feest

11 oktober 2017

Zij komen aan voordat de gasten arriveren en verkennen de ruimte. Ze bespreken met zachte stemmen waar zij met hun instrumenten plaats zullen nemen. De ruimte vult zich met beweging, met kleur, met stemmen. Met warmte. Er wordt omhelsd, gekust, er worden felicitaties en woorden van waardering uitgesproken naar de gastheer en gastvrouw, bloemen en wijn wisselen van hand. Zij kijken toe. Hun vingers volgen de vertrouwde vormen van hun muziekinstrument. De aanwezigen lopen rond en praten met elkaar, nieuwe gasten druppelen binnen, het ritueel van omhelzen herhaalt zich. De in het gelid opgestelde glazen glimmen, ze worden gevuld en er wordt geklonken. Op het verleden, op deze avond, op de toekomst. Iemand speecht. Luid gelach golft door de ruimte, gevolgd door een gretig applaus. Zij strekken met een nauwelijks zichtbare beweging hun rug, hun ogen lezen elkaar. Ze zetten in, spelen. Hier hebben ze op gewacht. Spelen, ze willen spelen. Applaus, oprechte waardering. Dan zet het feest zich voort. Ongezien verlaten ze de ruimte. Snuiven de weldadige buitenlucht op. Er was een feest, en nu is het voorbij.   Lees meer…

Schaduwmens

4 oktober 2017

Zondagochtend in Zutphen. Een man in werktenue duwt een steekkar. Aan de wijze waarop hij de steekkar hanteert, zijn wijsvingers losjes om de handvatten, valt af te lezen dat hij geen groot gewicht torst. Zijn verschijning roept de vraag op wat je op zondagochtend in Zutphen in hemelsnaam met een steekkar moet. Voordat de gedachten over die vraag de vrije loop kunnen nemen, valt het oog op de tweede figuur. Vermomd als spiegelbeeld, vertoont deze zich in het onscherpe deel van de foto. Een schaduwmens. Onopgemerkt door de man, zichtbaar in de lens van de fotograaf. Er gaat troost uit van deze verschijning. We zijn als mens misschien toch niet zo alleen als we soms denken. Als we het maar konden zien. Lees meer…

Bovenwereld

27 september 2017

Een fietser en een visser. In een weids decor van lucht en water kijkt de een naar de verrichtingen van de ander. Om hen heen heerst de stilte van een septemberavond. Misschien heeft de visser omgekeken toen de fietser aan kwam rijden, misschien heeft hij hem gegroet. Nu tuurt hij weer naar zijn dobber. De schemering zet in, kleuren gaan over in grijstinten. Onder water zwemmen vissen, schoksgewijs, sommigen in de richting van het aas. Zij weten van geen bovenwereld. Straks zal de visser zijn vangst meenemen en het water de rug toekeren. De fietser is dan al vertrokken. Toekijken is ook maar toekijken. De boom, nu nog weerspiegeld, verliest langzaam zijn evenbeeld. Wat volgt is de duisternis. Wat blijft is de stilte. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Mise en scène

20 september 2017

Een straat in Groningen. Aan het water. Waar de zomer inmiddels verwordt tot een herinnering, is dit de beloftevolle periode van juni. De zomer gaat nog beginnen – alles gaat nog beginnen. Daarom zijn ze buiten, deze jonge mensen. Om het mee te maken, om niets te missen. De foto heeft een wonderlijke symmetrie en daarmee het karakter van een geënsceneerd beeld. Twee kletsende jongens, een kussend paar en daarachter die wandelende jongen, die zonder het te weten iets van de symmetrie verstoort en daarmee het principe van de gulden snede aanbrengt. Een spontane mise en scène, een per ongeluk kloppend beeld. Het hoefde alleen maar gezien te worden. En vastgelegd. Lees meer…

Stropiewafel

13 september 2017

Rodermarkt. Tijd voor de jaarlijkse stroopwafel. De moeder en haar kinderen wachten de zoete pracht af, de steriel geklede stroopwafelman verzorgt hun bestelling. Op het bankje geniet een ouder echtpaar van de jaarlijkse traktatie. Het decor van de stroopwafelkraam brengt ons terug naar de jaren ’50. De tijd lijkt minder snel te gaan. De dag biedt ruimte om te zitten en te kijken naar wat andere mensen doen. Dan valt de moderne kleding van de moeder en haar kinderen op, en we zien de eigentijdse neus van de bestelbus achter de kraam. Het zijn details die het huidige tijdsbeeld verraden. We worden voor de gek gehouden. Soms is dat best fijn. De jaarlijkse stroopwafel markeert daarmee een belangrijk moment. Even terug in de tijd. Even niets hoeven. Gewoon genieten. Lees meer…

Vroeger

6 september 2017

Hand in hand terug naar huis. Ze hebben gevoetbald. Ondanks de hete zomerzon liet grootmoeder zich niet onbetuigd. Tot ze zei dat het genoeg was. Thuis gaan ze vast iets drinken. En dan wat televisie kijken. Nu lopen ze nog hier. Ze nam zijn hand vast vanwege het oversteken. Maar hoe goed hij ook kijkt, er is nergens een auto te zien. Grootmoeder praat tegen hem. Dat doet ze vaak, praten. Hij hoeft alleen maar te luisteren. Ze vertelt over vroeger. Grootmoeder heeft heel veel vroeger. Hij kijkt nog eens de weg af. Op een dag zal hij daar zelf rijden, met zijn splinternieuwe auto. Dan haalt hij grootmoeder op voor een ritje. En dan praten ze samen. Dan heeft hij ook een vroeger. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Vandaag gaat door

30 augustus 2017

Een alledaagse dag in Frankrijk. De slager heeft op zijn buitenbord geschreven dat het vandaag vandaag is. Aujourd’hui. Met de aanbiedingen van deze dag eronder. Hij doet goede zaken, zijn winkel staat vol wachtende klanten. De rij loopt zelfs door naar buiten. Daar passeert een jonge vrouw. In haar mandje de verswaren die ze zojuist aanschafte, in het tasje vermoedelijk iets lekkers van de patisserie om de hoek. Net als de mensen in de rij straalt ook zij rust uit. Achter haar diezelfde kalmte, bij het groepje mensen dat staat te kletsen op een terras. Te midden van dit vredige tafereel staat een man de krant te lezen. Niks tablet of smartphone. Gewoon, de papieren krant. Hij neemt berichten tot zich over de chaos in de wereld. Over geweldadigheden die ‘van alle kanten komen’, over moordende onverschilligheid, over griezelige grootheidswaan. Als straks zijn vrouw klaar is bij de slager zal hij de krant dichtvouwen en onder zijn arm steken. Het leven gaat door. Ook vandaag. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Onderweg

23 augustus 2017

Op de rug gezien is de mens wezenlijk weerloos. Je wordt in beeld gebracht, en je weet het niet. Je lichaamstaal wordt vastgelegd, evenals je kleding en de plek waar je je bevindt, en je merkt het niet. De man in de foto loopt voorovergebogen. Zijn linkerhand houdt hij achter zijn rug, alsof hij er zeker van wil zijn dat hij de dame naast zich niet zal aanraken. Zij buigt zich juist naar hem toe, opdat hij haar verstaat. Tussen hen in die stok, die haar zekerheid moet verschaffen bij het lopen. Hij houdt met zijn rechterhand de brugleuning vast. Beiden hebben de leeftijd waarop men zich op levenloze dingen verlaat om vooruit te komen. Wat opvalt is hun stijl. Ondanks de zichtbare gebreken voert hun distinctie de boventoon. Zij zijn al heel lang onderweg. En klaar voor wat nog gaat komen. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Zomer in Stad

15 augustus 2017

Stad is de lokale gebruiksnaam voor de hoofdstad van de provincie Groningen. Bevolkt door een mengelmoes van oud, jong, werkend, studerend, hip en belegen heeft Stad een grote aantrekkingskracht op kijkerspubliek. Op het bankje voorin de foto zit een ouder stel. Ze laten het gedoe van Stad wat over zich heenkomen. De blik van de vrouw boort zich – door de donkere glazen van haar zonnebril heen – in de lens van de camera. De man kijkt, al dan niet toevallig, naar de halfontklede mensen op het stadsstrand en het terras van DOT. Dit etablissement noemt zichzelf dé nieuwe, multifunctionele, creatieve omgeving in het Ebbingekwartier. In Stad dus. De lichaamstaal van de vrouw is resoluut. Met haar armen kloek over elkaar geslagen en haar benen recht vooruit gestoken, oogt ze als iemand die net een fikse wandeling heeft gemaakt en nu vindt dat ze recht heeft op een uitrustsessie van jewelste . De man wacht op haar. Hij zit goed. Zomer in Stad. Kijken en bekeken worden. Al dan niet met zonnebril. Lees meer…

Niemandsland

8 augustus 2017

Een grauw restant van de Berlijnse muur. Niet volgestroomd met de grote groepen toeristen die deze ooit zo verdeelde stad bezoeken. Zij houden zich op bij het Holocaustmonument of het Documentatiecentrum van de Berlijnse Muur. In dit met trieste leegte gevulde niemandsland bevinden zich twee mensen. Op de plek waar ooit werd gehuild, gehunkerd, gevlucht en gemoord, staan nu een man en een vrouw uit een Aziatisch land, verdwaald in hun mobiel. Hij maakt een foto van haar, zij merkt het niet. Zijn ze op de hoogte van de gruwelijke geschiedenis van deze vierkante meters? Doorgronden zij decennia na dato de betekenis ervan? Als ze thuiskomen van hun reis laten ze hun foto’s zien. Benieuwd wat zij over dit moment zullen zeggen tegen hun familie en vrienden. Iets met een muur. Iets met een verdeelde stad. Niet veel meer dan andere jonge mensen er over kunnen zeggen. Iets wat geweest is, iets van vroeger. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Een zee van steen

2 augustus 2017

Boudewijn de Groot zingt erover. Over het aangaan van de strijd met de elementen en tegelijkertijd met de gedachten in je hoofd. ‘Hoe sterk is de eenzame fietser die, krom gebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant.’ Deze fietser lijkt uit zee te komen. Het voorwiel raakt de kustlijn al, nog even en de vrouw kan afstappen op het strand. Dan heeft ze het gehaald. Ze ziet eruit als iemand die weet wat ze doet. Haar binnenwereld blijft onzichtbaar voor het oog van de camera. De eindeloze zee van steen achter haar ligt er onbewogen bij. De natuur houdt zich niet bezig met de zieleroerselen van de mens. Een zee is een zee, een strand een strand. Daarbinnen is het voor de eenzame fietser de kunst om een mens te zijn.   Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De toekomst

26 juli 2017

Een jonge vrouw loopt met vastberaden tred door de eeuwenoude entourage van een zuidelijke stad. Nijmegen, gelegen op de zuidelijke oever van de Waal, heeft een geschiedenis die meer dan 2000 jaar teruggaat. De klinkerstraat van het Sint Stevenskerkhof golft, het zonlicht onthult een door de elementen aangetaste muur. De kleding van het meisje, de dozen in haar hand én de fietsen in de verte horen bij het heden. De straat spreekt de taal van het verleden. Welke voetstappen, welke stemmen zijn hier in al die jaren door de gevels weerkaatst? Welke levens zijn hier geleid? Welke triomfen, welke nederlagen hebben zich afgespeeld? De jonge vrouw loopt door. Het leven strekt zich voor haar uit. De toekomst beweegt zich zonder aarzeling door lang vervlogen tijden. Lees meer…

Eendracht

19 juli 2017

Een foto zonder duidelijk onderwerp. Een vrouw fietst het beeld uit, haar opwaaiende rok ontbloot haar benen. De straat achter haar gaat gehuld in rommelige schaduwen. Een toevallig vastgelegd moment, een beeld van alledaagse stadse niksigheid. Totdat aan de rechterkant twee meisjes verschijnen. Gehaast, hand in hand, gekleed in identieke jurkjes. Tegen het decor van een verlopen winkelpui lijken ze te figureren in een film. Iets van Stephen King. Of Quentin Tarantino. Hun bestaan lijkt in de foto gemonteerd, het is alsof ze uit een andere werkelijkheid komen. Hun schattigheid voelt als een voorbode van onheilspellende gebeurtenissen. De naam van de winkel, hoewel bewust verbasterd, versterkt dit idee. Het straatnaambord boven de meisjes keert net op tijd het beeld. Eendrachtsweg. We zijn weer gewoon in Rotterdam. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Op tijd

12 juli 2017

Rotterdam Centraal. Vijf mensen wachten op een trein. Nietig, uit verhouding met de grootstedelijke architectuur die hen omringt. Hun lichaamstaal is vrijwel identiek, toch ogen ze niet als een groep. Vijf individuen, op weg naar een volgende halte in hun leven. Ze zijn even stilgezet door de tijd, bevinden zich in het vacuüm van een kortdurend niets. Het verstrijken van de tijd is een absoluut gegeven, tegelijkertijd is het een zeer particuliere beleving. Sommigen zijn in gedachten al op hun plaats van bestemming aangekomen, anderen zijn met hun hoofd nog bij het vertrek van zo-even. Maar weinig mensen vertoeven in het heden. Het vraagt oefening om wachten te kunnen ervaren als een prettig rustmoment, een tijdspanne om in te leunen. De dame op het bankje met de handtas op haar schoot straalt de meeste rust uit. Haar houding heeft iets sacraals, haar wachten lijkt op bidden. De persoon naast haar, ongetwijfeld haar man, lijkt zich door zijn open houding met haar wachten te verenigen. Voor deze twee mensen komt de trein hoe dan ook op tijd. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De optimist

5 juli 2017

Er zijn situaties waar het woord hopeloos voor uitgevonden lijkt. In de winkel heeft hij gezegd dat het heus zal passen, de begeerlijke inhoud van de doos is hem naar het hoofd gestegen. Zij tilt met één hand mee, een beetje voor de vorm. Straks geeft zij als eerste de moed op. De vraag is of ze ruzie zullen krijgen. Zij zou hem zijn optimisme voor de voeten kunnen werpen door hem naïef te noemen, waarmee ze hem de mogelijkheid ontneemt om ook op te geven. Zwijgend, met samengeknepen lippen, zal hij de doos openscheuren en de inhoud in het autootje stouwen. Wat natuurlijk ook niet past. Zij beseft dat hij niet de alleskunner is waarvoor ze hem altijd heeft gehouden. Er ontstaan barstjes, minieme scheurtjes in het beeld dat zij van hem heeft. De meest onwaarschijnlijke momenten kunnen het begin van het einde inluiden. Het kan ook heel anders lopen. Zij krijgt de slappe lach en die slaat op hem over. Ze laden snikkend de dozen weer op de kar en lopen eensgezind naar de afdeling expeditie. Er is niets verloren gegaan, het leven herneemt zijn loop. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Mobiel

28 juni 2017

Bereikbaar zijn, waar je ook bent, op elk moment van de dag. Op deze bleke ochtend stuur je in hoog tempo je fiets door de Sint Jansstraat in Groningen, op weg naar school. Je boeken op je rug, de tas met gymkleren in je stuurkrat. Je bent aan het appen. Waarschijnlijk met een vriend. Over hoe laat jullie elkaar straks zien en of dat bij het fietsenhok is of bij de kluisjes en of hij ook dat nieuwe meisje in de parallelklas heeft gezien? Misschien switch je straks naar Facebook om het nieuwe meisje te bevrienden. Ze is mooi, op een speciale manier. Snelheid is geboden, je bent vast niet de enige die haar leuk vindt. Je vingers tikken, het kleine scherm vraagt je volle aandacht. Je voeten weten zelf wel hoe ze moeten fietsen, zo nu en dan kijk je even op om het verkeer te overzien. Je beweegt je met grote snelheid door de stad. Je voelt je goed, je bent een baas, je hebt de hele wereld in je hand. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Met je blote voeten

21 juni 2017

Onderzoek wijst uit dat de menselijke geest uit het grote aanbod visuele informatie dat ons omgeeft, steeds slechts drie beelden ‘tegelijkertijd’ kan verwerken. Achterop de langsrijdende scooter staat Thuisbezorgd.nl (beeld 1). Dat roept de vraag op welke maaltijden de jongen vervoert en ook de vraag wie er met hongerige magen en gedekte tafels op hem wachten. Boven zijn hoofd lezen we het huisnummer 13 (beeld 2). Een ongeluksgetal. Wereldwijd slaan hotels in hun kamertelling de dertiende verdieping over, omdat geen mens daar wil slapen. Wie wil er nou op nummer 13 wonen? Het antwoord op die vraag is snel gegeven. De eigenaresse van Kunstatelier Noes belettert in een oase van rust met een penseel haar Tuc Tuc (beeld 3). Eén detail in dat beeld haalt de wetten van de waarnemingspsychologie compleet overhoop: haar blote voeten (beeld 4). Ze stralen kwetsbaarheid uit, en roepen gevoelens van koestering en bescherming op. Onbedoeld beeldt zij de bekendste dichtregel van Lucebert uit. ‘Alles van waarde is weerloos’. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie - Winschoten

Hoek van inval

14 juni 2017

Twee fietsen, één wandelaar. Alleen de voorste fiets is echt, in materiële zin. Het licht dat door de glazen bibliotheekwand wordt weerkaatst, creëert een beeld van de fiets in een niet-stoffelijke wereld. Van de wandelaar zien we alleen zijn spiegelbeeldige zelf. Hij kan elk moment de foto binnenlopen, maar voorlopig is hij nog – net als de hoofdpersoon in het boek Alice in Wonderland – opgenomen in een gespiegeld bestaan. Welke boeken zitten er in zijn spiegeltas? Welke gedachten gaan er om in zijn spiegelhoofd? En wat speelt zich allemaal af in het gespiegelde bestaan achter hem? Hoek van inval is hoek van uitval, ontdekte de geleerde Snellius. Om in beeld te komen maakt het uit waar je je bevindt als je bestaan wordt opgemerkt en vastgelegd. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Wat geeft het?

7 juni 2017

Onderweg zijn is niet hetzelfde als in beweging zijn. Deze wandelaars in Zutphen staan stil. De lichaamstaal van de man verraadt onzekerheid, terwijl de vrouw zich stevig tegenover hem heeft geposteerd. Wie goed kijkt, ziet tussen hen in een kind staan. Zijn de ouders het oneens over de route? Recht boven hen lijkt de pijl op het verkeersbord hen de weg te willen wijzen. Ze zien het niet. Wachten ze op iemand? Op iets? Of hielden zij halt om het muurgedicht van J.C. Bloem te lezen? En brak toen dat moment aan van het even niet meer weten?

‘Ik heb van ’t leven niets verwacht,
’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen.’ Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De achterkant van alles

31 mei 2017

We zijn op het dorpsplein van het plaatsje Domme in de Dordogne. Een dame heeft haar kunstwerken uitgestald voor toeristen. Vervolgens heeft ze plaatsgenomen naast haar geïmproviseerde kraam, die op deze zonovergoten ochtend geen overkapping behoeft. Er is voorlopig geen toerist te zien, de vrouw leest, of misschien kijkt ze naar haar handen. Wie aan de voorkant van haar kraam zou staan, zou haar schilderijen zien. De achterkant biedt zicht op een andere wereld. Op de onverzettelijke voet van een lantarenpaal die als wachter en waker lijkt te fungeren. En op dozen waarin de kunstwerken zijn vervoerd – met bovenop de eerste doos een zorgvuldig opgevouwen dekentje. De schilderijen staan in het gelid, zij het met de Franse slag. Zomaar een inkijkje in de achterkant van alles, kregen we dat maar vaker. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De tussentijd

19 mei 2017

Een moment van rust, een pauze in een hectisch bestaan. Want wordt over het koksberoep niet gezegd dat het hoog in de top drie van meest stressvolle banen staat? De rust wordt buiten het restaurant genoten, misschien is de temperatuur in de keuken daar debet aan. De jongeman die in amazonezit op de scooter heeft plaatsgenomen, houdt een brandende sigaret tussen zijn vingers geklemd. Beide mannen communiceren met mensen die niet in de foto zichtbaar zijn. Straks bergen ze hun telefoons weg en gaan weer naar binnen. Dan vangt het gekletter van pannen en het doorschreeuwen van bestellingen weer aan. Maar op het moment van het maken van de foto bevinden ze zich in de weldaad van de tussentijd. Nog heel even niet hoeven, nog heel even stilte. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Om de hoek

17 mei 2017

Een jongen met grote haast. Hij is op weg naar iets dat om de hoek ligt. De jongen draagt niets met zich mee – geen schooltas, geen koffertje, geen boodschappen. Een hardloper is hij niet, daarvoor heeft hij niet de juiste kleding aan. De lichaamstaal van de jongen verraadt spanning. Zijn hoofd lijkt voor hem uit te reizen, zijn benen gehoorzamen aan de voorwaartse drang die het hoofd hen oplegt. Voor even is hij vergeten dat hij een lichaam heeft. Zijn gedachten sturen hem. Voort, voort, over de Diepenring in Groningen, op weg naar wat om de hoek ligt. Hij beleeft dit moment alleen en weet niet dat zijn haast is vastgelegd in duizenden zwartwit pixels. Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Zwaar weer

10 mei 2017

Urk. Voormalig eiland in de Zuiderzee. Het in vervlogen tijden aanleggen van de dijk noch het droogmalen van de Noordoostpolder heeft het eilandgevoel van de Urkers aangetast. Een kleine gemeenschap, met een eigen dialect, een eigen volkslied en met de  grootste vissersvloot van Nederland. De donkere wolken die zich boven de fietsende man samenpakken, lijken op hem geen indruk te maken. Een Urker is zwaar weer gewend. De man heeft zo te zien de verlokking van het café weerstaan. Hij oogt als een man met een missie, verslaat het vals plat en met de hand van God in de rug zal hij zeker aankomen waar hij is bedoeld te zijn. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Durven spelen

3 mei 2017

De leeftijd waarop je huzarenstukjes uithaalt zonder dat de mensen om je heen het opmerken. Je betoont moed, doet dingen waarvan je vooraf niet helemaal zeker weet of ze goed zullen aflopen. Deze jongen heeft de situatie bekeken, een aanloopje genomen en vervolgens is hij gesprongen. Op het moment van het maken van de foto voelt hij het gladde metaal van het paaltje in de kom van zijn handen. Sommigen van ons nemen deze kwaliteit mee in het verdere verloop van hun leven – risico nemen, durven, ook al weet je niet helemaal zeker hoe het zal aflopen. Het nieuwe opzoeken, het onbekende verkennen en jezelf verbazen dat je iets kunt waarvan je eerder nog niet wist dat je het in je had. Durven spelen. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie - onderweg

Onderweg

26 april 2017

Ooit heeft iemand gezegd dat onderweg zijn beter is dan aankomen. Zolang je onderweg bent, kun je met volle aandacht in het hier en nu genieten van onbekende uitzichten. Wie onderweg is, bevindt zich in het tussengebied van vertrek en aankomst. Je nam afscheid van het bekende en bent op weg naar het nieuwe, of andersom. Onderweg heb je de tijd om na te denken over je leven, je wordt niet gestoord door alledaagse beslommeringen. Soms spreek je met een onbekende en hoor je jezelf dingen vertellen die je nooit eerder deelde, in de wetenschap dat deze vertrouwde vreemde weer uit je leven zal verdwijnen. Onderweg zijn is een adempauze, een vluchtheuvel tussen het komen en gaan in je drukke bestaan. Lees meer…

Een boodschap

19 april 2017

Je ziet het wel eens liggen, in een winkelwagentje dat je gedachteloos uit een rij andere winkelwagentjes trekt, op weg naar de supermarkt. Een anoniem boodschappenbriefje. Even vraag je je af wie het briefje schreef, en in welk huishouden de gedane boodschappen terecht zijn gekomen. Deze mevrouw is op de terugweg van haar boodschappenrondje, haar tas is gevuld. Hoe ziet de keuken waar ze straks haar boodschappen op tafel legt eruit? Met wie zal ze de maaltijd die ze vanavond bereidt nuttigen? Is ze misschien alleen? Haar tas is maar klein. Ze merkt niet dat de foto wordt genomen. Een Italiaans straatbeeld van iemand met een boodschap in haar hand. Lees meer…

Marathon Rotterdam

14 april 2017

Je loopt 42 kilometer en 195 meter en je bent je gedurende de hele tocht bewust van het feit dat het halen van je doel geheel en al in je eigen handen ligt. Net als ondernemen is hardlopen een mentale kwestie. Je bereidt je voor, je weet dat je soms even diep moet gaan maar je weet ook dat dit is wat je wilt. Aan de finish wacht voldoening, euforie, en het krachtige besef dat wanneer je je op de juiste manier inspant en onderweg openstaat voor de mooie dingen – het samengevoel, de blauwe lucht boven de fenomenale Erasmusbrug, de hartverwarmende aanmoedigingen van toeschouwers – je het onderweg zijn uiteindelijk even waardevol vindt als het finishen. Een hardlopende ondernemer, een ondernemende hardloper, ze verschillen niet zo veel van elkaar. De foto van Alfred Oosterman, met rugnummer 8979, werd gemaakt door zoon Anne. Mooier wordt het niet! Lees meer…

Het moment pakken

27 maart 2017

Wanneer je fotografeert, is het alsof je de tijd stilzet. Een gebeurtenis wordt vertaald in kleur of zwartwit en de actie die je vastlegt, blijft voorgoed vervat in een stilstaand beeld. Als fotograaf probeer ik altijd het moment te pakken waarop iets nog alle kanten op kan gaan. In portretten resulteert dat in spontaniteit en ontspanning. In dit geval vraagt de kijker zich af of het meisje de overkant haalt. De blik van het kind is naar beneden gericht, ze is zich bewust van het water. Heeft ze voldoende vaart gemaakt om weer veilig op de oever te landen? Het antwoord is ja, gelukkig. Maar op dit afgebeelde moment is nog niets zeker. Lees meer…

Berlijn

22 maart 2017

In iedere wereldstad tref je dit beeld aan. Een muzikant speelt voor zijn dagelijks brood en passanten geven al dan niet een klein bedrag om hem te ondersteunen in zijn voortbestaan. Waar de een al op afstand naar een portemonnee begint te zoeken, duikt de ander in elkaar om iedere vorm van oogcontact te vermijden. Sommigen zien een oprechte, hardwerkende muzikant, anderen zien een bedelaar. Het is maar net met welke ogen je naar de werkelijkheid kijkt. Lees meer…

Suzanne neemt je mee…

16 maart 2017

Leonard Cohen schreef het lied Suzanne – het werd in het Nederlands vertolkt door Herman van Veen. ‘Suzanne neemt je mee, naar een bank aan het water, je onthoudt waar ze naar kijkt, als herinnering voor later …’ Alle ingrediënten voor melancholie verzamelen zich in dit Amsterdamse beeld. Twee jonge mensen, zij verdiept in de stadsplattegrond, hij buigt zich voorzichtig naar haar over en kijkt mee. De jongen oogt verlegen en tegelijkertijd is het alsof hij wil zeggen: ‘Neem me mee, laat me nooit meer gaan.’ Een kort moment van intimiteit, vastgelegd in zwartwit. Het water stroomt, onverschillig voor wat zich afspeelt op de kade. En na het maken van de foto loop ik verder, zonder ooit te zullen weten hoe hun verhaal begint danwel eindigt. Lees meer…

Hondeleven

16 maart 2017

De liefde van de hond voor zijn baas speelt zich vaak af buiten het zicht van datzelfde baasje. Hier wordt gewacht en gesmacht. De hond laat zich geenszins afleiden door mijn aanwezigheid als fotograaf. Zijn ogen focussen op het eind van de straat – het dier vertrouwt erop dat het baasje zal terugkeren uit de richting waarin hij of zij vertrok. Aan het adreskokertje op de halsband te zien, is de liefde wederzijds. Sommige Britten beschouwen hun hond slechts als erfbewaker, maar in dit geval waarborgt de eigenaar de terugkeer van de hond, mocht deze zoekraken. Een hondeleven met kwaliteit. Lees meer…

Een paar vierkante meter

16 oktober 2016

De man in de brasserie houdt een telefoon tegen zijn oor gedrukt. Met wie belt hij? Welke boodschap wordt hem meegedeeld? Hij draagt casual kleding, heel anders dan de man vlak voor hem in het beeld, die duidelijk vanuit zijn kantoorbaan op het terras is neergestreken voor een snelle lunch. De oudere heer zit te schrijven. Zijn pen hapert, hij wacht op een volgend woord. Voorin de foto waant een jonge vrouw zich onbespied. Afgewend van de anderen leest zij ingespannen haar boek en uitgerekend zij vormt voor de vluchtige kijker het onderwerp van de foto. Een paar vierkante meter vol met mensen, allemaal diep verzonken in hun eigen wereld. Slechts zichtbaar voor wie verder kijkt. Lees meer…

Eenzaamheid

25 maart 2016

Eenzaamheid kent vele verschijningsvormen. Een beeld als dit, waarin meer omgeving dan mens zichtbaar is, roept in eerste instantie een gevoel van melancholie op. Als hardloper weet ik dat juist dit solitaire lopen een rustgevende en zelfs helende werking kan hebben. De meeste mensen zijn eenzaam tussen anderen, omdat ze de verbinding niet kunnen maken die nodig is voor ‘a sense of belonging’ – een staat van zijn die wij allemaal soms even nodig hebben. Juist tijdens het in eenzaamheid hardlopen, herstel je de verbinding met jezelf en daarmee, als je eenmaal weer tussen de mensen bent, met anderen. Lees meer…