IN BEELD

Alfred Oosterman Fotografie

Onderweg

23 augustus 2017

Op de rug gezien is de mens wezenlijk weerloos. Je wordt in beeld gebracht, en je weet het niet. Je lichaamstaal wordt vastgelegd, evenals je kleding en de plek waar je je bevindt, en je merkt het niet. De man in de foto loopt voorovergebogen. Zijn linkerhand houdt hij achter zijn rug, alsof hij er zeker van wil zijn dat hij de dame naast zich niet zal aanraken. Zij buigt zich juist naar hem toe, opdat hij haar verstaat. Tussen hen in die stok, die haar zekerheid moet verschaffen bij het lopen. Hij houdt met zijn rechterhand de brugleuning vast. Beiden hebben de leeftijd waarop men zich op levenloze dingen verlaat om vooruit te komen. Wat opvalt is hun stijl. Ondanks de zichtbare gebreken voert hun distinctie de boventoon. Zij zijn al heel lang onderweg. En klaar voor wat nog gaat komen. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Zomer in Stad

15 augustus 2017

Stad is de lokale gebruiksnaam voor de hoofdstad van de provincie Groningen. Bevolkt door een mengelmoes van oud, jong, werkend, studerend, hip en belegen heeft Stad een grote aantrekkingskracht op kijkerspubliek. Op het bankje voorin de foto zit een ouder stel. Ze laten het gedoe van Stad wat over zich heenkomen. De blik van de vrouw boort zich – door de donkere glazen van haar zonnebril heen – in de lens van de camera. De man kijkt, al dan niet toevallig, naar de halfontklede mensen op het stadsstrand en het terras van DOT. Dit etablissement noemt zichzelf dé nieuwe, multifunctionele, creatieve omgeving in het Ebbingekwartier. In Stad dus. De lichaamstaal van de vrouw is resoluut. Met haar armen kloek over elkaar geslagen en haar benen recht vooruit gestoken, oogt ze als iemand die net een fikse wandeling heeft gemaakt en nu vindt dat ze recht heeft op een uitrustsessie van jewelste . De man wacht op haar. Hij zit goed. Zomer in Stad. Kijken en bekeken worden. Al dan niet met zonnebril. Lees meer…

Niemandsland

8 augustus 2017

Een grauw restant van de Berlijnse muur. Niet volgestroomd met de grote groepen toeristen die deze ooit zo verdeelde stad bezoeken. Zij houden zich op bij het Holocaustmonument of het Documentatiecentrum van de Berlijnse Muur. In dit met trieste leegte gevulde niemandsland bevinden zich twee mensen. Op de plek waar ooit werd gehuild, gehunkerd, gevlucht en gemoord, staan nu een man en een vrouw uit een Aziatisch land, verdwaald in hun mobiel. Hij maakt een foto van haar, zij merkt het niet. Zijn ze op de hoogte van de gruwelijke geschiedenis van deze vierkante meters? Doorgronden zij decennia na dato de betekenis ervan? Als ze thuiskomen van hun reis laten ze hun foto’s zien. Benieuwd wat zij over dit moment zullen zeggen tegen hun familie en vrienden. Iets met een muur. Iets met een verdeelde stad. Niet veel meer dan andere jonge mensen er over kunnen zeggen. Iets wat geweest is, iets van vroeger. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Een zee van steen

2 augustus 2017

Boudewijn de Groot zingt erover. Over het aangaan van de strijd met de elementen en tegelijkertijd met de gedachten in je hoofd. ‘Hoe sterk is de eenzame fietser die, krom gebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant.’ Deze fietser lijkt uit zee te komen. Het voorwiel raakt de kustlijn al, nog even en de vrouw kan afstappen op het strand. Dan heeft ze het gehaald. Ze ziet eruit als iemand die weet wat ze doet. Haar binnenwereld blijft onzichtbaar voor het oog van de camera. De eindeloze zee van steen achter haar ligt er onbewogen bij. De natuur houdt zich niet bezig met de zieleroerselen van de mens. Een zee is een zee, een strand een strand. Daarbinnen is het voor de eenzame fietser de kunst om een mens te zijn.   Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De toekomst

26 juli 2017

Een jonge vrouw loopt met vastberaden tred door de eeuwenoude entourage van een zuidelijke stad. Nijmegen, gelegen op de zuidelijke oever van de Waal, heeft een geschiedenis die meer dan 2000 jaar teruggaat. De klinkerstraat van het Sint Stevenskerkhof golft, het zonlicht onthult een door de elementen aangetaste muur. De kleding van het meisje, de dozen in haar hand én de fietsen in de verte horen bij het heden. De straat spreekt de taal van het verleden. Welke voetstappen, welke stemmen zijn hier in al die jaren door de gevels weerkaatst? Welke levens zijn hier geleid? Welke triomfen, welke nederlagen hebben zich afgespeeld? De jonge vrouw loopt door. Het leven strekt zich voor haar uit. De toekomst beweegt zich zonder aarzeling door lang vervlogen tijden. Lees meer…

Eendracht

19 juli 2017

Een foto zonder duidelijk onderwerp. Een vrouw fietst het beeld uit, haar opwaaiende rok ontbloot haar benen. De straat achter haar gaat gehuld in rommelige schaduwen. Een toevallig vastgelegd moment, een beeld van alledaagse stadse niksigheid. Totdat aan de rechterkant twee meisjes verschijnen. Gehaast, hand in hand, gekleed in identieke jurkjes. Tegen het decor van een verlopen winkelpui lijken ze te figureren in een film. Iets van Stephen King. Of Quentin Tarantino. Hun bestaan lijkt in de foto gemonteerd, het is alsof ze uit een andere werkelijkheid komen. Hun schattigheid voelt als een voorbode van onheilspellende gebeurtenissen. De naam van de winkel, hoewel bewust verbasterd, versterkt dit idee. Het straatnaambord boven de meisjes keert net op tijd het beeld. Eendrachtsweg. We zijn weer gewoon in Rotterdam. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Op tijd

12 juli 2017

Rotterdam Centraal. Vijf mensen wachten op een trein. Nietig, uit verhouding met de grootstedelijke architectuur die hen omringt. Hun lichaamstaal is vrijwel identiek, toch ogen ze niet als een groep. Vijf individuen, op weg naar een volgende halte in hun leven. Ze zijn even stilgezet door de tijd, bevinden zich in het vacuüm van een kortdurend niets. Het verstrijken van de tijd is een absoluut gegeven, tegelijkertijd is het een zeer particuliere beleving. Sommigen zijn in gedachten al op hun plaats van bestemming aangekomen, anderen zijn met hun hoofd nog bij het vertrek van zo-even. Maar weinig mensen vertoeven in het heden. Het vraagt oefening om wachten te kunnen ervaren als een prettig rustmoment, een tijdspanne om in te leunen. De dame op het bankje met de handtas op haar schoot straalt de meeste rust uit. Haar houding heeft iets sacraals, haar wachten lijkt op bidden. De persoon naast haar, ongetwijfeld haar man, lijkt zich door zijn open houding met haar wachten te verenigen. Voor deze twee mensen komt de trein hoe dan ook op tijd. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

De optimist

5 juli 2017

Er zijn situaties waar het woord hopeloos voor uitgevonden lijkt. In de winkel heeft hij gezegd dat het heus zal passen, de begeerlijke inhoud van de doos is hem naar het hoofd gestegen. Zij tilt met één hand mee, een beetje voor de vorm. Straks geeft zij als eerste de moed op. De vraag is of ze ruzie zullen krijgen. Zij zou hem zijn optimisme voor de voeten kunnen werpen door hem naïef te noemen, waarmee ze hem de mogelijkheid ontneemt om ook op te geven. Zwijgend, met samengeknepen lippen, zal hij de doos openscheuren en de inhoud in het autootje stouwen. Wat natuurlijk ook niet past. Zij beseft dat hij niet de alleskunner is waarvoor ze hem altijd heeft gehouden. Er ontstaan barstjes, minieme scheurtjes in het beeld dat zij van hem heeft. De meest onwaarschijnlijke momenten kunnen het begin van het einde inluiden. Het kan ook heel anders lopen. Zij krijgt de slappe lach en die slaat op hem over. Ze laden snikkend de dozen weer op de kar en lopen eensgezind naar de afdeling expeditie. Er is niets verloren gegaan, het leven herneemt zijn loop. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Mobiel

28 juni 2017

Bereikbaar zijn, waar je ook bent, op elk moment van de dag. Op deze bleke ochtend stuur je in hoog tempo je fiets door de Sint Jansstraat in Groningen, op weg naar school. Je boeken op je rug, de tas met gymkleren in je stuurkrat. Je bent aan het appen. Waarschijnlijk met een vriend. Over hoe laat jullie elkaar straks zien en of dat bij het fietsenhok is of bij de kluisjes en of hij ook dat nieuwe meisje in de parallelklas heeft gezien? Misschien switch je straks naar Facebook om het nieuwe meisje te bevrienden. Ze is mooi, op een speciale manier. Snelheid is geboden, je bent vast niet de enige die haar leuk vindt. Je vingers tikken, het kleine scherm vraagt je volle aandacht. Je voeten weten zelf wel hoe ze moeten fietsen, zo nu en dan kijk je even op om het verkeer te overzien. Je beweegt je met grote snelheid door de stad. Je voelt je goed, je bent een baas, je hebt de hele wereld in je hand. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Met je blote voeten

21 juni 2017

Onderzoek wijst uit dat de menselijke geest uit het grote aanbod visuele informatie dat ons omgeeft, steeds slechts drie beelden ‘tegelijkertijd’ kan verwerken. Achterop de langsrijdende scooter staat Thuisbezorgd.nl (beeld 1). Dat roept de vraag op welke maaltijden de jongen vervoert en ook de vraag wie er met hongerige magen en gedekte tafels op hem wachten. Boven zijn hoofd lezen we het huisnummer 13 (beeld 2). Een ongeluksgetal. Wereldwijd slaan hotels in hun kamertelling de dertiende verdieping over, omdat geen mens daar wil slapen. Wie wil er nou op nummer 13 wonen? Het antwoord op die vraag is snel gegeven. De eigenaresse van Kunstatelier Noes belettert in een oase van rust met een penseel haar Tuc Tuc (beeld 3). Eén detail in dat beeld haalt de wetten van de waarnemingspsychologie compleet overhoop: haar blote voeten (beeld 4). Ze stralen kwetsbaarheid uit, en roepen gevoelens van koestering en bescherming op. Onbedoeld beeldt zij de bekendste dichtregel van Lucebert uit. ‘Alles van waarde is weerloos’. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie - Winschoten

Hoek van inval

14 juni 2017

Twee fietsen, één wandelaar. Alleen de voorste fiets is echt, in materiële zin. Het licht dat door de glazen bibliotheekwand wordt weerkaatst, creëert een beeld van de fiets in een niet-stoffelijke wereld. Van de wandelaar zien we alleen zijn spiegelbeeldige zelf. Hij kan elk moment de foto binnenlopen, maar voorlopig is hij nog – net als de hoofdpersoon in het boek Alice in Wonderland – opgenomen in een gespiegeld bestaan. Welke boeken zitten er in zijn spiegeltas? Welke gedachten gaan er om in zijn spiegelhoofd? En wat speelt zich allemaal af in het gespiegelde bestaan achter hem? Hoek van inval is hoek van uitval, ontdekte de geleerde Snellius. Om in beeld te komen maakt het uit waar je je bevindt als je bestaan wordt opgemerkt en vastgelegd. Lees meer…

Alfred Oosterman Fotografie

Wat geeft het?

7 juni 2017

Onderweg zijn is niet hetzelfde als in beweging zijn. Deze wandelaars in Zutphen staan stil. De lichaamstaal van de man verraadt onzekerheid, terwijl de vrouw zich stevig tegenover hem heeft geposteerd. Wie goed kijkt, ziet tussen hen in een kind staan. Zijn de ouders het oneens over de route? Recht boven hen lijkt de pijl op het verkeersbord hen de weg te willen wijzen. Ze zien het niet. Wachten ze op iemand? Op iets? Of hielden zij halt om het muurgedicht van J.C. Bloem te lezen? En brak toen dat moment aan van het even niet meer weten?

‘Ik heb van ’t leven niets verwacht,
’t Geluk is nu eenmaal niet te achterhalen.
Wat geeft het? – In de koude voorjaarsnacht
Zingen de onsterfelijke nachtegalen.’ Lees meer…